piątek, 16 marca 2012

Rozdział 2

Hmm, rozdział 1 mógł rozczarować kilka osób, chociaż mam nadzieję, że nie.
W każdym razie taki zamysł był od początku. Więc... całe opowiadanie będzie się kręcić wokół właśnie tego wątku i mam nadzieję, że przynajmniej kilka osób wytrzyma ze mną do końca.

Rozdział z pozdrowieniami dla @Drummer_Girl_ która zawsze ma jakąś ciekawą ripostę gdy takowej potrzebuję. <3

------------------------------------------------------------------------------------------------


24 TYDZIEŃ CIĄŻY


Przeglądnęłam się po raz kolejny tego dnia w lustrze, podziwiając swój brzuch. W ostatnim czasie powiększył się gwałtownie, a ja miałam coraz większy problem z dobraniem ciuchów tak, aby nie było za bardzo widać rosnącej kulki. Przyrost wagi mojego ciała od początku ciąży wynosił ponad 4, 5 kg, a moje piersi robiły się z dnia na dzień coraz większe. Uśmiechnęłam się nieznacznie.
- Co z tego, że tyję. Najważniejsze, że z dzieckiem wszystko okey- mruknęłam pod nosem.
Zachłysnęłam się powietrzem, czując kopnięcie. To było takie... dziwne. Czuć jak maleńkie stworzenie ma czkawkę, czy "boksuje" mnie od środka. I pomimo tego, że jego ojciec nie wiedział nawet o istnieniu tego małego cudu, wiedziałam, że nigdy nie pozwoliłabym aby mi ten cud odebrano.
Ubrałam spodnie i bluzę, jednak i tak mój brzuch widocznie odstawał. Skrzywiłam się lekko.
-Trudno. Niech wiedzą.- usłyszałam od progu głos mamy.
- Nie zależy mi na tym, żeby nie wiedzieli. Po prostu.. nie chcę, żeby te wszystkie baby zaczęły gadać.
- Nie przejmuj się nimi. Wiesz, że my cię kochamy. Ja, tata, Franci. Jesteś dla nas całym światem, skarbie. Popełniłaś kilka błędów, ale to wcale nie znaczy że przez to cię mniej kochamy.
- Wiem, mamo. Wiesz, czasem żałuję tego wszystkiego. Noo wiesz, że w ogóle poszłam na tą głupią imprezę. Ale kiedy pomyślę, jaki cud rozwija mi się tam, w środku- wskazałam ręką na swój brzuch.- To przestaję żałować. Pomimo tego, że mam niecałe 17 lat, pomimo tego, że miałam całe życie przed sobą... Ja po prostu już kocham to dziecko.
- Wiem, skarbie, rozumiem.- posłała mi pocieszający uśmiech.
Wyszłam z domu, zabierając po drodze tylko pomadkę do ust, po czym skierowałam się w stronę najbliższego koktajl-baru gdzie miała czekać na mnie Camille. Gdy doszłam na miejsce, zajęłam stolik w rogu, czekając na przyjaciółkę.
- Przepraszam za spóźnienie, Lyn- Tak, znajomi nazywali mnie różnie. Czasem byłam Lori, czasem Loretta, czasem Lyn. W zależności od indywidualnej zachcianki w danym momencie.- Miałam mały... kłopot- posłała mi słaby uśmiech, a chwilę później pochyliła do przodu, abyśmy mogły pocałować się w policzek, co było już naszą tradycją.
- Chodź, nie mam tu na nic ochoty.- powiedziałam- chodźmy do jakiegoś fast food'u.
- Jak chcesz.- wyszłyśmy na pole, rozmawiając o wszystkim co możliwe. 
Zatrzymałam się gwałtownie widząc znajomą twarz zaledwie kilka metrów dalej.
- Schowaj mnie!- krzyknęłam bezgłośnie do Cam.
- Co się stało?- dziewczyna rozglądała się na wszystkie strony, nie wiedząc co się dzieje.
- Ojciec dziecka na horyzoncie. Nie mam ochoty się z nim spotkać.
Jej źrenice rozszerzyły się gwałtownie widząc Biebera idącego beztrosko za rękę z Seleną. Obok nich szedł Christian, próbujący patrzeć wszędzie tylko nie w moją stronę.
- Nie mówiłaś, że Chris jest ojcem dziecka- powiedziała z wyrzutem przyjaciółka.
- Bo nie jest. Justin jest.- gwałtownie obróciła się w moją stronę. Widziałam jak posyła mi pytający wzrok, a kiedy wreszcie dotarło do niej co powiedziałam, jej źrenice powiększyły się ze zdumienia.
- Loretto, czy ty właśnie mówisz mi, że Justin Bieber, ta gwiazda, idol miliarda dziewczyn na świecie zapłodnił Cię swoimi plemnikami i teraz spodziewasz się jego dziecka?
- Ciiiiiiii!- uciszyłam ją.- Tsaaaa, tak jakby. Tyle, że, jak już mówiłam, on nic nie wie. I tak powinno zostać.- spuściłam wzrok na dół, próbując unikać wzroku bruneta.
- Już sobie wyobrażam mini Biebera latającego po ogródku, Lyn! Awwww ale będziesz mieć słodziaka!- Napaliła się Cam.
- Czemu zakładasz ze to dziecko to będzie on a nie ona? Może to będzie mini ja?- zapytałam cichu, podczas gdy ręce owinęłam wokół swojego brzucha, tak jakby mogły go zakryć. Wiedziałam jednak, że nic z tego, a w tamtym momencie żałowałam, że nie ubrałam szerokiej koszulki, tak jak miałam zamiar na początku.
- Uuuu co ja tu widzę- powiedział Bieber, przechodząc obok.- coś Ci urosło- wybuchnął śmiechem posyłając znaczący wzrok w stronę mojej wypukłości- Widzę, że na prawdę lubisz imprezować. Chyba poniósł cię melanż. Ciekawe tylko z kim.
Krew buzowała w moich żyłach. Spuściłam wzrok, czując jak na moje policzki wypływa rumieniec. Selena z wywyższającym się uśmiechem zerkała na mnie, stojąc obok swojego chłopaka.
- Przekaż pozdrowienia dla szczęśliwego tatusia.- powiedział Bieber, a ja nie wytrzymałam. Podeszłam do niego i splunęłam w jego stronę, wypowiadając słowa z największym jadem na jaki mnie było stać.
-To w takim razie pozdrowienia dla ciebie, szczęśliwy tatusiu.- widziałam, jak go zamurowało, jednak nie czekałam na reakcje. Odeszłam jak najszybciej, a za sobą słyszałam tylko wołanie Camille. Nie oglądałam się. Chciałam jak najszybciej wbiec do pokoju, do mojego azylu. Chciałam położyć się na łóżku i wypłakać w poduszkę. Całkowicie przeszła mi ochota na jakiekolwiek jedzenie czy picie. Chciałam jedynie włożyć słuchawki do uszu i mieć wyjebane na cały ten pojebany świat.

-------------------------------------------------------------------------------------

Troszkę inne niż miało być, ale w sumie nawet jestem zadowolona. Mam nadzieję, że wy też <3

xoxo Mrs. Berdy

czwartek, 15 marca 2012

Rozdział 1

Mam nadzieję, że prolog się Wam podobał, a teraz serdecznie zapraszam na rozdział 1. Przepraszam że taki krótki, jednak przeżyłam bardzo ciekawa historię z tym rozdziałem, musiałam go pisać od początku i już niestety nie wyszedł aż taki długi.

Zapraszam do czytania <3

------------------------------------------------------------------------

5 TYGODNI PÓŹNIEJ


Któryś dzień z kolei nie mogłam się obudzić. Budzik dzwonił w najlepsze, podczas gdy mój umysł nie zwracał na niego najmniejszej uwagi. Przewróciłam się na drugi bok, próbując uciec z objęć Morfeusza, lecz udało mi się to dopiero gdy poczułam nadchodzące mdłości. Szybko podniosłam się z łóżka i pobiegłam do toalety.
- Skarbie, co się dzieje?- zapytała z troską mama.
- Nie wiem, pewnie czymś się zatrułam wczoraj w McDonaldzie. Zaraz powinno mi przejść.- mruknęłam, ciągle pochylona nad ubikacją.- Zrobiłabyś mi coś do jedzenia? Proszę cię, jestem masakrycznie głodna.
Mama mruknęła coś pod nosem, po czym skierowała się w stronę kuchni. Po chwili powoli podniosłam się z podłogi i stanęłam przed lustrem.
- Lori, jesteś strasznie blada. Trzeba zacząć spędzać więcej czasu na świeżym powietrzu.- mówiłam do siebie.
Gdy umyłam zęby, postanowiłam zobaczyć co dobrego mama przygotowała mi na śniadanie, jednak gdy tylko poczułam zapach jajecznicy na bekonie, moje ciało jakby odruchowo obróciło się i pobiegło z powrotem do łazienki.
Jakiś czas później, gdy udało mi się w końcu ogarnąć i wyszłam z toalety, skierowałam się do pokoju. Ubrałam nowe dżinsy, fioletowy sweterek zakładany przez głowę i spięłam włosy w długiego warkocza, a później wyszłam aby uciec jak najdalej od zapachów unoszących się w całym domu. Drażnił mnie zapach perfum mojej siostry, Francesci, który nigdy wcześniej mi nie przeszkadzał. Drażnił mnie zapach obiadu z kuchni. Drażnił mnie nawet zapach książek w moim własnym pokoju.
Szłam powoli w kierunku spożywczaka kilka metrów od mojego domu, gdzie kupiłam princess'ę i bardzo kwaśne jabłko. Przegryzałam jedno drugim kierując się w stronę parku, a gdy dotarłam na miejsce usiadłam na ławce spoglądając na parę siedzącą kawałek dalej.
Zaczynał wkurzać mnie ten widok. No bo dlaczego wszyscy mają prawo do szczęścia, a ja nie? To nie było fair.
Rozdrażniona, wstałam z ławki, tym razem wgryzając się w jabłko. Ostatnio miałam dziwny apetyt.
Najchętniej jadałam kiszone ogórki, przejadając je czekoladą, czy lodami.
Czym bardziej byłam pogrążona w myślach, tym bardziej byłam pewna że coś jest nie tak. Dopiero wtedy zorientowałam się, że już bardzo długo nie miałam miesiączki. Zdenerwowałam się. Jakim cudem? Nie mogłam być... Nie mogłam być przecież w ciąży. Nie miałam jak... I w tamtym momencie przypomniała mi się impreza, a właściwie jej fragmenty. Chociaż nie dużo wiedziałam z tamtego dnia, to aż za dobrze pamiętałam poranek następnego, gdy obudziłam się obok faceta o głębokich, brązowych oczach.
Oprzytomniałam w jednej chwili. Czy to możliwe, że my jednak..? Czy on...? Czy my...?
- KURWA!- krzyknęłam, po czym zmarana próbowałam schować głowę pod sweterek.
Prawie biegłam w stronę apteki. Gdy w końcu zdyszana stanęłam przy okienku, wyjąkałam prośbę o test ciążowy.
- A najlepiej od razu 7 tych testów poproszę- krzyknęłam za odchodzącą od lady starszą panią. Spojrzała na mnie pogardliwie, mrucząc pod nosem coś o tym, że w tych czasach trudno o szanującą się młodą kobietę. Zapłaciłam za zakup, podziękowałam krótko i przesunęłam się dalej aby schować wszystko do torby. Przełknęłam ślinę tak głośno, że byłam pewna iż osoba za mną to usłyszała, widząc twarze małych bobasów uśmiechające się do mnie z opakowań. Wyszłam z tamtego pomieszczenia jak najszybciej.
Wróciłam do domu, zrobiłam testy, po czym czekałam.
Ze zdenerwowania, aż rozwaliłam łokciem szklankę, stojącą sobie niewinnie na biurku.
Kiedy w końcu doczekałam się wyników, prawie zemdlałam. Na wszystkich testach, obok jednej kreski będącej tam od początku, wyłoniła się kolejna co według "instrukcji obsługi" zwiastowało ciążę.
- Co ja teraz zrobię?! Jak ja powiem rodzicom?! Jak ja... my... sobie poradzimy?!- krzątałam się niespokojnie po pokoju. Byłam pewna tylko tego, że nigdy w życiu nie zgodzę się na aborcję lub adopcję. I chociaż nie miałam najmniejszej ochoty aby zostać matką w wieku szesnastu lat, nie miałam innego wyjścia. Miałam zamiar wziąć całkowitą odpowiedzialność za swoje nieodpowiedzialne zachowanie, chociażby miało to znaczyć koniec realizowania własnych marzeń.   

-------------------------------------------------------------------------

Co myślicie? <33

xoxo Mrs. Berdy

środa, 14 marca 2012

Prolog

Siemanoooo <333

Tutaj @IJustWantYouSB, postanowiłam napisać dla Was opowiadanie =D
Hmm, wpadł mi pomysł do głowy już chwilę temu i jakoś tak sobie pójść nie chce. Mam nadzieję, że nie było jeszcze takiego wątku, a jeżeli takowy się zdarzył to najmocniej przepraszam wszystkich.

Tego bloga piszę z myślą o kochanej @Drummer_Girl_
<Mam nadzieję, że nie puści focha za Francescę>

No więc zapraszam wszystkich na prolog.
---------------------------------------------------------------------------------------------


Impreza się kręciła.
Kieliszek obchodził już następną rundę z kolei, a ludzie byli coraz bardziej wstawieni. Niektórym już urwał się film, niektórzy jeszcze się trzymali, inni wymiotowali po kątach od nadmiaru alkoholu, a jeszcze inni chowali się po sypialniach ze swoimi 'drugimi połówkami'.
Tsaaa, myślałam, właściciel tego domu będzie mieć trooszkę sprzątania.
Siedziałam z boku, obserwując ludzi w zasięgu mojego wzroku spod przymrużonych powiek. Nie byłam już w najlepszym stanie, co chwilę przewracałam się z boku na bok. Co jakiś czas urywał mi się film, a kiedy chwilę później przytomniałam, zazwyczaj znajdowałam się w innym pomieszczeniu, z innymi zajęciami, z innymi ludźmi. 
- Loretta! Chodź do nas! Idziemy zajarać. Idziesz z nami?!- usłyszałam za plecami głos jakiegoś chłopaka. Nie bardzo już kojarzyłam kto, gdzie, kiedy, jak. Bez zastanowienia wstałam chwiejnie z zajmowanego miejsca na kanapie obok dwóch panienek, po czym skierowałam się w stronę grupki stojącej przy schodach. Zeszliśmy razem do piwnicy, po czym wcisnęliśmy się do małej kotłowni. 
W tym momencie zrobiły się dwa zgromadzenia. Jedni wyciągali jointy, inni szukali po kieszeniach zwykłe fajki. 
Kulturalnie stanęłam obok chłopaków ze skrętami, czekając na swoją kolejkę.
Lecieliśmy po trzysta, kiedy do kotłowni wbiły jeszcze dwie osoby.
Zaczęłam się śmiać. Zgromadzeni w tym pomieszczeniu popatrzyli na mnie ledwo wiedząc co się dzieje. 
- Nasza gwiazdka zeszła do zwykłych ludzi, żeby sobie z nimi zajarać?  Robimy osobną bibę tu, w kotłowni?- zapytałam. 
W odpowiedzi słyszałam tylko jakieś ciche pomrukiwania. 
Justin też nie był już w najlepszej formie. Ledwo stał na nogach, opierając się o wcale nie lepszego Christiana. Uśmiechnęłam się pod nosem, po czym podeszłam do nich bliżej z zamiarem zagadania. Jednak gdy stanęłam twarzą w twarz z brązowookim, bez zastanowienia wpiłam się w jego usta. Nie musiałam długo czekać na reakcję. W końcu nie ma to jak spontaniczność, nie? W tle słyszałam śmiechy i głupie dogadywania, lecz w tym momencie mało mnie to obchodziło. Chwilę później przenieśliśmy się na górę, do pokoju Caitlin, a ostatnie co pamiętam to nasze ciuchy porozrzucane po całym pokoju.




Jak się Wam podoba, kochani?

xoxo Mrs. Berdy